Aller(daagse)dingenAllerdingenAllerdings renntBlogGeen categorie

Survival of the fastest

3 maanden lang vroeg heel Nederland zich af of de zomer op kon raken. Jawel hoor. Zie hieronder. De foto is genomen aan het begin van mijn vakantie: vanaf de boot naar Vlieland.

[singlepic id=1625 w= h= float=none]

Maar optimistisch als ik ben, ging ik ervan uit dat op Vlieland de zon weer zou schijnen. Ik kreeg gelijk. Als de regenboog aan de hemel staat weet je dat de zon ergens schijnt.

[singlepic id=1620 w= h= float=none]

Vlieland, augustus 2012: ‘Ik ga nooit meer kamperen’
Die legendarische woorden sprak ik toen ik mijn matje (waarop ik 2 nachten gecrepeerd had) ter plaatse in de afvalbak gooide. Niets zo veranderlijk als een mens en zeg nooit nooit, want op 10 augustus 2018 zette ik vol goede moed mijn (geleende) tent op. Voor het opzetten was maar 1 hulplijn nodig (de eigenaar van de tent) en maar 20 wanhopige (ingehouden – want andere campinggasten) uitroepen in de trant van waarom-doe-ik-dit? Maar alsof al het geluk aan mijn kant was, begon het pas weer te regenen toen mijn tent goed en wel stond.

[singlepic id=1616 w= h= float=none]

Zie je trouwens die Pacman in het gras? Is het een voorteken?

De rampspoed die volgde
Omdat ik naar het eiland kwam voor het lopen van een halve marathon (dat zou ik bijna vergeten), volgen hieronder de rampen van het weekend in chronologische volgorde. Naar de details mag je me altijd vragen. Erover praten is onderdeel van de traumaverwerking.

1. Regen en zware wind (windkracht 6 met windvlagen tot 300 km/u) op vrijdagavond. Omdat ik toch moest eten kon ik niet op de camping blijven om mijn tent vast te blijven houden. Het loslaten (figuurlijk dan) lukte ook niet erg tijdens het eten in het dorp met Mirjam. Mirjam stelde mij gerust dat ik altijd bij haar op de ‘glamping’ terecht kon als mijn tent zou zijn weggewaaid.

2. Zaterdagochtend: gasflesexplosie voor de tent. Koffie en thee zetten zat er niet meer in.

3. Dan maar koffie halen bij het Posthuys. Volgens buienradar zou het droog blijven. Maar omdat buienradar niet altijd gelijk heeft, mocht ik appeltaart als troosteten….

[singlepic id=1624 w= h= float=none]

…en daarna in de droogtrommel. (Dat bruin op die benen is trouwens nog van die zomer die ooit was.)

[singlepic id=1613 w= h= float=none]

4. Veel Fisherman’s Friendmomenten.

5. De storm heeft ook in mijn tent huisgehouden.

[singlepic id=1627 w= h= float=none]

6. De wissel(!)douche op de camping telde terug van 3 minuten naar 0. Probeer in die tijd maar eens je benen te scheren.

7. Mijn medaille raakte op de terugweg op de boot verstrikt in de rits van mijn rugzak.
[singlepic id=1622 w= h= float=none]

Op dinsdag heb ik ‘m met veel geduld (na een weekend ‘back to basic’ was ik helemaal zen) en tips van mijn moeder (hij moet eruit zoals hij erin gegaan is) losgekregen.

[singlepic id=1608 w= h= float=none]

Samengevat
Op zondagavond vatte ik bij het Pannenkoekenrestaurant de rampspoed als volgt samen met een (ramp)zalig biertje:

[singlepic id=1619 w= h= float=none]

Waar alle ontberingen goed voor waren
Gelukkig was het allemaal niet voor niets. Op zondag haalde ik om half 11 Jaap en Maarten van de boot om daarna met z’n drieën aan de start van de 22e halve marathon van Vlieland te staan. Het zou mijn 3e halve op Vlieland worden en mijn 7e officiële halve marathon in totaal. Mooie getallen toch?

[singlepic id=1626 w= h= float=none]

Van tevoren had ik gedacht dat het een relatief makkelijke editie zou worden. Het zou niet te warm worden en op de Postweg zouden we wind mee hebben. Maar wat heb ik mij vergist. Na 13 kilometer volle wind (kracht 5) en volle zon ging in de duinen al dood. Ik verspilde nog nodeloze energie door me te ergeren aan langzamere lopers die weinig ruimte lieten voor inhalers op de smalle duinpaadjes. Eenmaal op de Postweg viel het met die wind in de rug ook tegen en de zon bleef branden. Een tikje geleurgesteld (maar geheel in de lijn van de tegenvallers van dat weekend) eindigde ik net niet onder de 2 uur. Daardoor werd het geen PR, maar wel een Vlielands record. En tja, na zo’n weekend survivallen, hoef je naast de fittest niet ook de fastest te zijn, toch? 😉

Tosti en bier dan maar!

[singlepic id=1615 w= h= float=none]

[singlepic id=1612 w= h= float=none]

 

2 gedachten over “Survival of the fastest

    1. Dank voor de tip, Ellen. Ik heb na de 1e nacht serieus nog naar hotelovernachtingen gekeken, maar allemaal vol en/of onbetaalbaar. Ik vrees dat dit mijn lot is (maar ik leer vast iedere keer weer wat bij. De gasfles kan ik bijvoorbeeld thuis al monteren, medailles doe ik voortaan in mijn broekzak en de buienradar-app gooi ik van mijn telefoon). 😉

Geef een reactie