Allerdings renntAllerdingsfitBlogGeen categorie

Liep Leeuwarden

Een paar weken geleden schreef ik me redelijk spontaan in voor de halve marathon van Loop Leeuwarden. Een leuke gelegenheid om weer eens met Jaap en Maarten (je kent ze misschien nog van de Midwintermarathon , de halve marathon van Haren of de Halve van Vlieland) te lopen.

Zoals te doen gebruikelijk startten we met een startvakonsie. Mijn haar heeft de gewoonte voor de start altijd beroerder te zitten dan na de finish. Maarten doet het andersom: de ‘voorfoto’, is beter dan ‘erna’.

Startvakonsie

Enfin, een hardloopwedstrijd is geen schoonheidswedstrijd. Het enige dat telt is dat je blij, trots en – als het een beetje meezit – heel over de finish komt. Dat laatste ging voor het eerst goed fout bij mij.

Bij de EHBO

Rond kilometer 10 kreeg ik last van een wat ‘doof’ gevoel in mijn voet. Hinderlijk, maar niet ernstig. Even later ging dit dove gevoel over in pijn. Ik dacht eerst nog: dat loop ik er wel uit, maar het werd alleen maar erger. Ik ben nog even gestopt om mijn schoen uit te trekken en mijn tenen en voet te strekken. Het hielp niet. Het was echt mis.

O jee! Een warme voet

Verder wandelen leek me niet echt een optie. Dat zou betekenen dat ik nog bijna 2 uur onderweg zou zijn. Ik heb een bus overwogen (ik had m’n ov-chipkaart immers bij me), maar ja, midden in Friesland op een zondag rijden die met een beetje geluk 1 keer per uur. Ik besloot uiteindelijk door te hobbelen tot de eerste de beste EHBO-post. Die vond ik rond kilometerpunt 15 geloof ik.
Het eerste wat de EHBO-er tegen me zei toen ik mijn schoen en sok had uitgetrokken: “Uw voet is wel warm en wat gezwollen!” Uhm, ja? Ik ben een halve marathon aan het lopen. Ik zou me pas zorgen maken als-ie koud was! Met een ‘steunverbandje’ dat niet meer steun gaf dan mijn sok ben ik verder gehobbeld. De bemoedigende opmerkingen van de mensen langs de kant maar in ontvangst nemend. Wisten zij veel dat ik het niet ‘gewoon’ zwaar had, maar pijn in mijn voet had. De mooiste, relativerende opmerking kreeg ik van een medeloper die vroeg of het ging. Ik antwoordde: “Nee, ik heb pijn in mijn voet”, waarop hij antwoordde: “Gelukkig niet aan je hart.” 🙂

Samen over de finish

Uiteindelijk ben ik gefinisht in een tijd waar veel mensen misschien nog jaloers op zijn: 2.10.40. Ik was blij dat ik rond kilometer 18 Rika tegenkwam die het zwaar had vanwege de warmte. We hebben elkaar die laatste kilometers een beetje geholpen om afwisselend wandelend en hardlopend uiteindelijk samen te finishen.

Na afloop had ik alleen niet moeten gaan zitten. Want na het eten met Jaap en Maarten kon ik amper nog een stap zetten. Toen ik naar het station strompelde vroeg me af hoe ik in godsnaam net nog een halve marathon had kunnen uitlopen.
Vandaag ben ik naar de fysio gestrompeld. Hij vermoedt dat het geen stressfractuur (klein breukje) is, maar hij kon het niet 100% uitsluiten. De komende dagen zo weinig mogelijk lopen en dan zien hoe het verder loopt. Kortom: Ik liep de Loop Leeuwarden, maar ik weet niet wanneer ik weer loop.

2 gedachten over “Liep Leeuwarden

  1. Het is inderdaad zo dat mijn kapsel vóór het hardlopen meestal beter zit dan daarna. Ik kwam er op de foto’s ook nog achter dat ik m’n hoofdband ‘verkeerd om’ heb. Voorzover dat kan bij hoofdbanden (de Nike-swoosh ondersteboven).
    Nu ik het eerste deel voor een tweede keer lees begrijp ik nu wat een ‘startvakonsie’ is. Startvakantie… startvakonsie…

    1. Haha, ik denk dat de omgedraaide Swoosh je wel een PR opleverde 😉 Ik kwam er trouwens achter dat het de 13e editie was van de Loop Leeuwarden. Zou dat mijn voet verklaren…?

Geef een reactie