Aller(daagse)dingenAllerdingenBlogGeen categorie

Inpakken en wegwezen

Zo heette de schoolmusical in groep 8 van de basisschool. De hoofdrol was niet voor mij. Ik had een bijrol en nog een kleine ook. Wel had ik twee regels die ik solo moest zingen. Ik ken de tekst daarvan nog uit mijn hoofd: “Mijn buurman heeft een herdershond, zo’n hijgend exemplaar. Mijn buurman zegt: “Hij bijt niet hoor.” Nou, voor mij is dat niet waar.” Daarna viel de rest mij bij: “Da’s helemaal niet errug hoor. We weten hoe het zit. Noemt iemand je een bangerik, zeg simpelweg dan dit: Bang zijn is niet gek, bang zijn is niet raar. Wie zegt dat hij nooit bang is, is bang voor commentaar.”

Bang
Het was de afscheidsmusical. Het ging over op vakantie gaan en het speelde zich af op een camping als ik me goed herinner. Op vakantie gaan is tijdelijk weggaan. Tijdelijk inpakken om even even weg te zijn, maar van de basisschool ging ik toch echt heel definitief weg. Ik weet niet meer of ik bang was voor het nieuwe, onbekende. Ik weet wel dat ik klamme handjes van die solo kreeg.

Gezien worden
Van die solo kreeg ik dat tegenstrijdige gevoel: aan de ene kant het intense verlangen tussen de plooien van het toneelgordijn te verdwijnen en tegelijkertijd het opwindende gevoel gezien te worden. Echt gezien.*

Dat gevoel is nooit meer weggegaan.

Geen bal aan
Ook nu ben ik weer aan het inpakken en wegwezen. Ik ben begonnen met de boeken in de kast. Van de meeste weet ik niet meer welke van haar en welke van mij zijn. Aan het uitzoeken en inpakken van de kerstspullen durf ik niet eens te beginnen. Dat ik daar geen bal aan vind, is één van mijn recente flauwe grappen, en niet eens grappig.

Tussen de plooien van het douchegordijn
Net als van de basisschool ga ik nu niet voor even, maar voor altijd weg. Ik weet niet of ik deze keer bang ben of niet. Ik weet wel dat die solo mij weer aanvliegt. Tijdens de afwas en onder de douche zal ik heel zacht zingen, en weten dat niemand mij hoort, laat staan ziet. Tussen de plooien van het douchegordijn zal ik verdwijnen.

(*Geleend uit 'De sterren stil' van Natalie Koch.)

Een gedachte over “Inpakken en wegwezen

Geef een reactie