AllerdingenAllerdings renntBlogGeen categorie

Ik kon nog wél!

Het is me gewoon gelukt! Ik heb 42,195 kilometer hardgelopen. Ik heb een marathon gelopen. Ik ben op de Coolsingel gefinisht. Ik heb het niet opgegeven. Ik kon het gewoon! Jeuj!

Maar dat ging niet vanzelf hoor. Ik heb het best zwaar gehad onderweg. Ik denk dat vooral de warmte daar schuld aan was, en natuurlijk het feit dat het niet niks is om ruim 42 kilometer hard te lopen.

Marathonweekend
Het marathonweekend begon al op zaterdagochtend. Samen met Anne ging ik met de trein naar Rotterdam. We hebben ons die zaterdag vermaakt met de marathon Expo (startnummer ophalen en meegaan in de drukte), muntthee op een stoepje in verband met overbezetting van het terras, het zoeken naar een kraai, het eten van pasta met Jaap en Maarten en het wassen van vogelpoep uit mijn haar. Zie de fotocompilatie boven dit blogbericht voor een indruk. [singlepic id=1584 w= h= float=none]

Vanuit het hotelraam
Ons hotel was super handig gelegen, vlakbij de start. Vanuit onze hotelkamer was ’s ochtendsvroeg al te zien hoe de laatste voorbereidingen getroffen werden (vrachtwagens van de gemeente die dwars over de weg gezet werden bijvoorbeeld) en hoe de lopers naar het startvak liepen onder ons hotelraam.
[singlepic id=1580 w= h= float=none]

Op naar de start
Het was nog even spannend of ik Jaap en Maarten wel kon vinden om met z’n drieën naar het startvak te gaan. Er was geen doorkomen aan om op de afgesproken locatie te komen namelijk. Gelukkig kwam het allemaal goed (lang leve de telefoon) en kon ik gewoon een startvak-onsie maken.
[singlepic id=1585 w= h= float=none]

Iets later dan gepland, om ongeveer 10.23 uur, begonnen we aan onze eerste marathon. Bij de startlijn miste ik net de hand van burgemeester Aboutaleb om mee te highfive’en.

Een natte boel

De eerste 10 kilometer gingen lekker. Niet te snel, precies goed. Bij de eerste drankpost schrok ik alleen wel even van de drukte en de chaos die daardoor ontstond. Het zo geprezen drinksysteem van de marathon van Rotterdam (met een sponsje dat het bekertje afsluit met een inkeping die als drinkopening dienst moet doen) vond ik ook vies tegenvallen. Ik heb de sponsjes er steeds maar uitgetrokken en gebruikt om mijn voorhoofd mee te koelen. Door alle chaos kreeg ik ook veel water over mijn schoenen heen. Ik denk dat dat heeft bijgedragen aan de blaarvorming op mijn voeten…

Wat was dat nou weer?
Ik had me bij kilometer 6 ofzo al voorgenomen dat ik de marathon gewoon uit zou gaan lopen. Ik had goed getraind, was niet geblesseerd, dus een beetje pijn of ongemak ging me niet tegenhouden. Maar dat was bij kilometer 6 dus. Bij kilometer 11 kreeg ik ineens een stekende pijn aan mijn rechtervoet, op mijn wreef, bij de rand van mijn schoen. Ik kende de pijn niet, dus vond het gek. Het was net of mijn schoen iets afknelde. Wat ik ook schoof of deed, het veranderde niet.
Ik nam me toen maar voor om er niet meer aan te denken. De meeste pijntjes verdwijnen ook wel weer, is mijn ervaring inmiddels. Uiteindelijk verdween het niet helemaal, maar het bleef draaglijk en meestal op de achtergrond aanwezig.

Waaaaarm
Ik denk dat ik het vanaf het 17 kilometerpunt echt warm begon te krijgen: de zon kwam er meer bij, er stond weinig wind. Mijn benen begonnen al behoorlijk zwaar te voelen en dat al bij 17 kilometer. Oei. Het moet dus echt de warmte zijn geweest. Na het halve marathonpunt ging ik mezelf dingen in het vooruitzicht stellen. Zo begon ik toe te leven naar kilometer 27. Ik wist dat ik dan zo ongeveer weer over de Erasmusbrug zou lopen. Even later zag ik ineens mijn Schiedamse familie (onder ander nicht Bianca met haar zoon Max die heel stoer de 1/4 marathon hadden gelopen en even eerder al op de Coolsingel waren gefinisht). Na dat punt ging ik weer uitzien naar het punt waarop ik mijn broer en schoonzus voor het eerst zou zien in het Kralingse bos en daarna…ja, daarna kon ik echt uit gaan zien naar het einde. 🙂

Confetti en winegums
Mensen die eerder de marathon van Rotterdam hebben gelopen hebben echt niets te veel gezegd over de sfeer en het enthousiaste publiek. Echt super hoe overal de mensen langs de kant staan om je aan te moedigen, soms rijen dik! Ik vond Rotterdam al een leuke stad, maar ik ben alleen nog maar meer van die stad gaan houden. Echt de hele stad leeft en doet mee. Steeds als ik even niet meer kon, was er wel weer een leuke opmerking, een aanmoediging, iets te zien, iets te horen, confetti over me heen, een zak vol winegums die me voorgehouden werd, en dan kon ik weer verder.

Niet slecht gedaan al zeg ik het zelf
Mijn doel was: leuk over de finish komen. Dat doel is absoluut gehaald! Qua tijd had ik iets tussen de 4 en 4,5 uur in mijn hoofd. Ik denk wel dat ik een marathon onder de 4 uur in mij heb, maar bij deze temperatuur misschien nu nog even niet. Ik moet ook nog nieuwe doelen kunnen stellen natuurlijk 😉 . Maar met mijn tijd van 4.12 heb ik volgens mij een super nette tijd neergezet. Ik heb de statistieken er even bij gepakt en ik blijk dus heel constant gelopen te hebben. M’n tempo is wel iets ingezakt, maar overall ben ik redelijk constant gebleven. Vergelijk mijn tempo maar eens met dat van anderen die dus kennelijk veel te hard van stapel waren gelopen en op het einde helemaal ingestort zijn.

[singlepic id=1583 w= h= float=none]

En  dan mijn positie: 6956ste van de 13.980 en 1031ste vrouw van de 3312. Ik denk dat er een marathonner in mijn schuilt. 😉
[singlepic id=1582 w= h= float=none]

Medal monday
Vandaag was het daarom medal monday! Hamlet presenteert ‘m nog even voor de gelegenheid; die mooie plak!

[singlepic id=1581 w= h= float=none]

Onverstaanbaar
Tot slot: op onderstaande video zie je me rond kilometer 41 voorbijkomen. M’n broer en schoonzus moedigen me aan en helpen mij de laatste 1, 195 kilometer door. Wat ik zeg is gelukkig onverstaanbaar, want een paar minuten later bewees ik het tegendeel.  😉

[singlepic id=1579 w= h= float=none]

4 gedachten over “Ik kon nog wél!

Geef een reactie