Het gaat allerdings goed

Met de opleiding, de voet en de rest: het gaat allerdings goed. Een update:

Op 28 juni haalde ik mijn theorie-examen voor fitnesstrainer B en deze week stuurde ik mijn scriptie (een boekwerk van ruim 50 pagina’s over de 1-op-1-begeleiding van ‘mijn klant’) ter beoordeling op. Als deze goedgekeurd wordt, mag ik praktijkexamen doen op 30 augustus. Precies volgens plan. Dat examen bestaat uit een eindpresentatie en een eindgesprek. Als ik dit met een voldoende afrond, mag ik mij officieel personal trainer noemen.

Concept scriptie

Rennende rentree

Met de voet gaat het ook allerdings goed. Het is nu bijna 8 weken geleden dat-ie kapot ging toen ik in en om Leeuwarden liep. De afgelopen weken trainde ik alternatief. Eerst op de fiets, toen ook op de crosstrainer bij fysiosportief. En deze week maakte ik mijn rennende rentree. Eerst op de loopband en toen gewoon buiten, los, vrij, in de regen, maar dat maakte niet uit. In de tussentijd ben ik trouwens ook fietser geworden, #hardloperopdefiets dan wel, maar toch. Een fotocompilatie van de #road2recovery:

Verkering

Tussendoor kreeg ik ook nog verkering met het leukste meisje van het land. Dat kan zomaar gebeuren als je het allerdings niet door hebt. Mede mogelijk gemaakt door mijn blog overigens. 🙂

Verkering

Tot zover de update. Tot meer goede berichten!

Vandaag is het Allerdings?

Vandaag is het Allerdings Fit!

Vanaf vandaag sta ik ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als Allerdings Fit! Ik ben ondernemer. Personal trainer. ZZP’er. Zelfstandig. Ik ben Allerdings Fit!

Nou ja, bijna dan. Er moet nog wel wat gebeuren: stage afronden, het (voorlopig) laatste diploma halen, een website bouwen (de domeinnaam staat al even geparkeerd), een deugdelijke administratie opzetten, meer klanten werven, etc. Maar hé, ik ben Allerdings Fit, dus dat gaat me lukken.

Liep Leeuwarden

Een paar weken geleden schreef ik me redelijk spontaan in voor de halve marathon van Loop Leeuwarden. Een leuke gelegenheid om weer eens met Jaap en Maarten (je kent ze misschien nog van de Midwintermarathon , de halve marathon van Haren of de Halve van Vlieland) te lopen.

Zoals te doen gebruikelijk startten we met een startvakonsie. Mijn haar heeft de gewoonte voor de start altijd beroerder te zitten dan na de finish. Maarten doet het andersom: de ‘voorfoto’, is beter dan ‘erna’.

Startvakonsie

Enfin, een hardloopwedstrijd is geen schoonheidswedstrijd. Het enige dat telt is dat je blij, trots en – als het een beetje meezit – heel over de finish komt. Dat laatste ging voor het eerst goed fout bij mij.

Bij de EHBO

Rond kilometer 10 kreeg ik last van een wat ‘doof’ gevoel in mijn voet. Hinderlijk, maar niet ernstig. Even later ging dit dove gevoel over in pijn. Ik dacht eerst nog: dat loop ik er wel uit, maar het werd alleen maar erger. Ik ben nog even gestopt om mijn schoen uit te trekken en mijn tenen en voet te strekken. Het hielp niet. Het was echt mis.

O jee! Een warme voet

Verder wandelen leek me niet echt een optie. Dat zou betekenen dat ik nog bijna 2 uur onderweg zou zijn. Ik heb een bus overwogen (ik had m’n ov-chipkaart immers bij me), maar ja, midden in Friesland op een zondag rijden die met een beetje geluk 1 keer per uur. Ik besloot uiteindelijk door te hobbelen tot de eerste de beste EHBO-post. Die vond ik rond kilometerpunt 15 geloof ik.
Het eerste wat de EHBO-er tegen me zei toen ik mijn schoen en sok had uitgetrokken: “Uw voet is wel warm en wat gezwollen!” Uhm, ja? Ik ben een halve marathon aan het lopen. Ik zou me pas zorgen maken als-ie koud was! Met een ‘steunverbandje’ dat niet meer steun gaf dan mijn sok ben ik verder gehobbeld. De bemoedigende opmerkingen van de mensen langs de kant maar in ontvangst nemend. Wisten zij veel dat ik het niet ‘gewoon’ zwaar had, maar pijn in mijn voet had. De mooiste, relativerende opmerking kreeg ik van een medeloper die vroeg of het ging. Ik antwoordde: “Nee, ik heb pijn in mijn voet”, waarop hij antwoordde: “Gelukkig niet aan je hart.” 🙂

Samen over de finish

Uiteindelijk ben ik gefinisht in een tijd waar veel mensen misschien nog jaloers op zijn: 2.10.40. Ik was blij dat ik rond kilometer 18 Rika tegenkwam die het zwaar had vanwege de warmte. We hebben elkaar die laatste kilometers een beetje geholpen om afwisselend wandelend en hardlopend uiteindelijk samen te finishen.

Na afloop had ik alleen niet moeten gaan zitten. Want na het eten met Jaap en Maarten kon ik amper nog een stap zetten. Toen ik naar het station strompelde vroeg me af hoe ik in godsnaam net nog een halve marathon had kunnen uitlopen.
Vandaag ben ik naar de fysio gestrompeld. Hij vermoedt dat het geen stressfractuur (klein breukje) is, maar hij kon het niet 100% uitsluiten. De komende dagen zo weinig mogelijk lopen en dan zien hoe het verder loopt. Kortom: Ik liep de Loop Leeuwarden, maar ik weet niet wanneer ik weer loop.

Katten in (oranje)stad

Je zou ze soms bijna vergeten: de katten uit mijn serie ‘Kat in stad‘. Maar ondanks het hondenweer van Koningsdag 2019 stonden ze er (in gezelschap van een enkele pinguïn of engel): als verzopen katjes op de vrijmarkt.

Katten op de vrijmarkt
Katten op de vrijmarkt

En je was deze kat toch nog niet vergeten? 😉

Die Willem

’t Was gaan met die banaan in Rotterdam!

De marathon van Rotterdam was eigenlijk zo’n 10 kilometer te lang, maar wat was het gaaf onderweg! Tot het 30-kilometerpunt heb ik met een grote glimlach gelopen, daarna werd het zwaar. Op zoek naar de man met de banaan (mijn broer die met me mee was als verzorger) kwam ik die met de hamer tegen. Dus geen sub 4, maar wel supertrots en blij met een eindtijd van 4 uur en 3 minuten. Een verslag in foto’s zie je hieronder en als je verder scrolt lees je mijn benadering van de marathon van Rotterdam in het bijzonder en van al die marathons die nog volgen in het algemeen.

2 kilometer gaan met die banaan

Ik heb onderweg alles al lopen te analyseren. Had ik minder snel moeten starten? Nee, want ik liep lekker en mezelf niet kapot. Had ik toch te weinig ‘gegeten’ onderweg of juist te veel? Rond kilometer 30 kreeg ik een beetje pijn in mijn maag en ik was klaar met al die zoete troep. Daarom heb ik ook ruim 2 kilometer met een halve banaan in mijn handen gelopen voor ik ‘m opat. Van de uitdrukking ‘Gaan met die banaan’ had ik me toch iets anders voorgesteld.

Een marathon is wel een marathon

Ik ben er inmiddels wel achter dat een goede marathon heel wat voorbereiding én strategie vraagt. Een marathon is immers wel een marathon en niet 10 kilometer korter. Natuurlijk moet je ook een beetje geluk hebben met het weer en de vorm van de dag enzo, maar het venijn zit ‘m in de staart.

Verjaardag

Die sub 4 komt echt nog wel. De volgende marathon staat alweer in de agenda (Berenloop Terschelling) en volgend jaar loop ik Rotterdam sowieso weer. Het feestje wordt dan extra groot, want de marathon is jarig: de 40e editie in het jaar waarin ik zelf ook 40 wordt. Dus iets met een 4 of net eronder?

Tante Annie

Zonder aanmoediging en support kan geen loper lopen. Dus daarom nog even een speciaal dankjewel voor mijn tante Annie uit Schiedam bij wie mijn broer en ik mochten logeren. Bedankt voor de gastvrijheid en de gezelligheid! En Freddy, jij natuurlijk ook nog een keer superbedankt voor je support, humor (springbok!) en die halve banaan! 😉

Nijmegen op z’n kop

In 1998 ging ik studeren in Nijmegen en even later ging ik er ook op kamers. Ik betrok een kamer van 2 bij 2,5 aan de Stieltjesstraat14, vlakbij het Kronenburgerpark. Het huis was statig, met een trap naar de voordeur. Dat compenseerde het woonoppervlakte, waar niet veel meer dan een bed en een boekenkast in paste.

Van studeren kwam niet veel. Er was zoveel te doen in Nijmegen, maar toen ik tijdens één van die activiteiten een aardig meisje uit Groningen tegen het lijf liep, ben ik naar Groningen verhuisd. Ik weet nog hoe ik mijn tranen wegslikte toen de auto, met daarachter de aanhangwagen met mijn hele huisraad (ik was inmiddels naar een iets grotere kamer verhuisd), over de Waalbrug reed.

Terug naar Nijmegen

Inmiddels woon ik 18 jaar in Groningen (dat is best lang als ik het zo opschrijf), maar Nijmegen zit nog altijd in mijn hart (en de laatste tijd ook weer in mijn hoofd). Gelukkig rijden er nog steeds treinen tussen Groningen en Nijmegen, dus er is vaak wel een reden te vinden om even terug te gaan: een vakantie, een trailloopje over de Duivelsberg met een oude vriendin uit de studententijd, de Zevenheuvelenloop of, zoals gisteren, de Stevensloop.

Blij van het blij maken

Aan de Stevensloop gaat een verhaal(tje) vooraf.

Afgelopen zomer besloot ik om personal trainer te worden. De doorslaggevende factor daarbij was: ik word blij van het blij maken van anderen. Ik wil anderen helpen om hun doelen te bereiken en zorgen dat ze supertrots op zichzelf zijn.

En toen was er iemand die me vroeg of ik haar wilde helpen om te kunnen hardlopen…

En als je iets echt graag wilt, als je doorzet, dan kun je alles. Hieronder zie je hoe Eva heel Nijmegen op z’n kop zette.

Heldin van de Stevensloop ben je, Eva!

Teaser voor Rotterdam

Na de eerste 5 kilometers van Eva, moest ik nog even door. O nee, ik deed het vrijwillig, natuurlijk! 😉

Celfie

En ik ben blij dat ik het deed, want het was echt supermooi onderweg. Nijmegen is niet alleen een mooie (en gezellige) stad, maar ook de omgeving is prachtig. Er is zoveel afwisseling: er is bos, er is glooiend landschap en er is een rivier. De Stevensloop leidde de lopers vooral door het rivierenlandschap. Heen gingen we over de nieuwe Waalbrug en terug over de oude (die waarover ik in 2001 reed toen ik tranen in mijn ogen kreeg). Ik heb echt van elke kilometer genoten en ik liep makkelijk en zonder ongemakken (op de wind na dan, poeh…!). Ik ben wel klaar voor Rotterdam denk ik! De Waalbruggen waren een mooie teaser voor de Erasmusbrug straks.

Wind mee!

Allerdings.nl lag eruit: problemen met de webhost. Inmiddels heb ik de problemen opgelost, dus ik ben er (eindelijk) weer. Met de webhost gaat het niet zo goed. Ik moet gaan uitkijken naar een andere gastheer (m/v) (zeker met het oog op uitbreiding van allerdings.nl in de toekomst).
Maar zonder meteen af te dwalen: verder gaat alles goed. Heel goed zelfs. Soms gaat alles wat je doet gewoon goed. Naast veel geluk heb je dan ook ineens een diploma 🙂

Mijn eigen type

Afgelopen vrijdag deed ik mijn praktijkexamen voor fitnesstrainer A. Ik ben geslaagd!
Hieronder zie je mij met mijn diploma en mijn 3 ‘klanten’ (v.l.n.r.): Bas, Nico en Rika, die voor het oog van de examinator wel even door mij aan het werk (lees: aan het squaten, planken, shoulder pressen, etc.) gezet wilden worden. Jullie deden het super! Nogmaals dank!

Ik was best (lees: heel erg) zenuwachtig voor dit examen. Natuurlijk had ik mijn theorie-examen al met een overdreven dikke voldoende gehaald, maar dat had ik min of meer nog zelf in de hand. Bij dit praktijkexamen was ik afhankelijk van veel meer factoren. O.a. van een examinator en een volle sportschool (vrijdagochtend is een geliefd tijdstip voor sportschoolbezoekers). Maar ik was vooral bang dat ik niet extravert en genoeg ‘overdreven’ enthousiast zou zijn. Ik ben geen prototype fitnesstrainer, zeg maar, als je snapt wat ik bedoel.
Ik besloot toch maar mijn eigen type te blijven (voor zover dat lukte met een portie zenuwen).

Door voor B

Wie A zegt, moet B zeggen. Daarom begin ik meteen volgende week al met de eerste les voor fitnesstrainer B. Daarvoor hoef ik geen praktijkexamen te doen zoals bij A. B is gericht op personal training. Ik ga ik op mijn stage-adres iemand één op één begeleiden. Daarvan moet ik een heel plan schrijven, uitwerken, onderbouwen en uitvoeren. Uiteindelijk moet ik elke stap, elke keuze verantwoorden en uitleggen tijdens een eindgesprek met de examencommissie. Het wordt druk, dus verwacht niet te vaak een ‘bijpraatsessie’ op Allerdings.nl 😉 De komende tijd moet ik ook nog regelmatig naar Zwolle voor ‘Sport en Voeding’ en ‘Personal Trainer Business’. Op Instagram en Facebook kun je vaker wat verwachten (je vindt me via @Allerdings en @Allerdingsrennt).

Doorfeesten in Haren

Nadat het bier (0.0%!) rijkelijk gevloeid had op vrijdagavond, vertrok ik zaterdagochtend op tijd naar Haren om het feestje voort te zetten tijdens de Halve van Haren. Ik vond het vorig jaar zo’n leuke en mooie loop dat ik ‘m dit jaar ook weer wilde doen. Hij paste ook prima in mijn marathonschema voor Rotterdam (8 april). Of beter gezegd: hij paste er uitstekend in, want in Haren kon ik mooi mijn voorgenomen (ambitieuze?) marathontempo en mijn nieuwe short met superveel handige zakjes testen. Met wel 6 (!) verschillende vakjes en zakjes passen alle gelletjes, home made dadelballetjes én mijn telefoon er allemaal tegelijk in. Die laatste 2 moet ik alleen niet bij elkaar in hetzelfde zakje stoppen. Denk ik.

Lekker tempo

Met het tempo kwam het helemaal goed. Ik kwam Edgar tegen die volgens zijn schema op 5.50min/km moest lopen. Gelukkig doet Edgar wel vaker iets wat niet helemaal precies in zijn schema staat (hij traint voor de 60 van Texel op 8 april) en dus vond hij een tempo van 5.40min/km geen probleem. Even ter verduidelijking: 5.40 minuut per kilometer (= ongeveer 10,6 kilometer per uur) is het tempo dat nodig is om een hele marathon onder de 4 uur te lopen.

Veel te snel
Of het me ook 3 uur en 59 minuten lang gaat lukken om dit tempo vol te houden, weet ik nog niet, maar dit ging in ieder geval lekker. Ik liep ontspannen (dat kan ook niet anders als je met Edgar loopt; heerlijk keuvelen de hele (halve) weg!)) en toen ik thuis de statistieken erop nasloeg, bleek mijn hart ook in de juiste zone geklopt te hebben. Volgende de officiële uitslag liepen we trouwens 5.36 min/km. Veel te snel 😉

Geen kledingcrisis
Ik had ook nog energie over om in een rustig tempo naar huis te hobbelen (10,4 kilometer). Het broekje stelde ook op de terugweg niet teleur: een medaille past ook prima. Als het niet gaat vriezen op 8 april, hoef ik in ieder geval geen kledingcrisis te hebben.

Hieronder zie je een fotocompilatie van de Halve van Haren.


Letterlijk had ik wat wind tegen tijdens de Halve van Haren, maar figuurlijk heb ik even de wind mee 🙂 Tot een volgende keer!

#dehelefamilierennt

Al een paar jaar is de Midwinter Marathon in Apeldoorn een strak georganiseerd sportief evenement bij mij in de familie. Maar dit jaar was het feest helemaal compleet nu mijn broer ook eindelijk (na een paar jaar te hebben geroepen dat hij die acht! wel even zou lopen) zijn hardloopschoenen had aangetrokken.
Met uitzondering van mijn moeder (maar die sport tegenwoordig al genoeg bij haar fysio) liepen we allemaal, en dat was goed voor 4 verschillende afstanden, 5 medailles en de hashtag #dehelefamilierennt.

Pasta party

Goed hardlopen vraagt om een goede voorbereiding. Daarom werd er de avond van tevoren kostelijk gegeten tijdens de pasta party. Het was jammer dat de gepocheerde eieren mislukten, ondanks de inspanningen van mijn schoonzus en mij. We blijven oefenen en gebakken smaakten ze ook prima.

pastaparty

Draaiboek

Tijdens de pasta party was er ook tijd om het draaiboek van de dag door te nemen. Met al die verschillende afstanden een heel gepuzzel soms. Als mijn broer het hardloopvirus nu goed te pakken heeft en volgend jaar de mini-marathon loopt (10 EM) dan zijn de Van Wamelens vertegenwoordigd op alle afstanden. Zo niet, dan pakken we het draaiboek van dit jaar weer van de plank.

Uitzondering voor tantes?

Mijn neefje en ik beten de spits af. Nog even snel een startvakselfie voor we werden weggeschoten.

Startvakselfie

De vorige keer dat we samen liepen, eindigden we net voor de bezemwagen. Maar dat was in de zomer. Kennelijk loopt hij beter bij koud weer, want we gingen als een speer. Volgend jaar mag (moet) hij alleen. Misschien maken ze voor tantes een uitzondering? 😉

Dom

Niet alleen mijn neefje liep een toptijd. Daarna volgde mijn nichtje. Zij was zelfs zo sportief dat ze wachtte op een vriendinnetje dat te snel van start was gegaan en daardoor een wandelpauze moest inlassen. Mijn nichtje had er wel een mening over: het vriendinnetje had haar krachten niet goed verdeeld en dat was dom.

Sneller als je lacht

Mijn eigen Asselronde dan: voor de 3e keer liep ik die 25 kilometer via Hoog Soeren naar Assel, door de bossen, over de hei en terug naar de Loolaan. Dit jaar voor het eerst met sneeuwresten hier en daar, waardoor het behalve mooi, soms ook wat glad was.
Helemaal lekker heb ik helaas niet gelopen. Ik had wat last van kramp en ik kreeg na afloop weer last van mijn iliotibiale band. Ik kan nu een lang medisch verhaal houden, maar het komt erop neer dat ik even een paar dagen rustig aan doe, overleg met mijn fysio en hoop dat ik mijn marathonschema weer snel kan oppakken, want het liep net zo lekker. Met een beetje mazzel werkt het motto van de Midwinter Marathon (je gaat sneller als je lacht) ook als het gaat om herstellen: je herstelt sneller als je lacht.

PS Met mijn tijd ben ik superblij trouwens. Met een tempo van 5.27min/km (5.30 was het streven) liep ik de Asselronde in 2.16.15. Goed voor een nieuw PR (- 3 minuten).

Medal sunday

Mijn broer en mijn schoonzus waren als laatste aan de beurt. En als ik mijn broer mag geloven, vond-ie het best leuk en had-ie (natuurlijk 😉 ) nog wel sneller gekund. Samen met mijn nichtje was ik naar de finish gefietst om ze binnen te juichen.
Zo hadden we aan het einde van de dag allemaal een welverdiende medaille. Mijn neefje wilde niet meer naar buiten voor de foto. Na zo’n prestatie wil je natuurlijk ook het liefst lekker warm binnenblijven. En gelijk had-ie!

Medal sunday

Kon minder!

Jawel! Het kon minder (en bijna niet meer): een 9,8 op mijn theorie-examen voor fitnesstrainer A! Ik ben geslaagd met slechts 1 fout.

[singlepic id=1736 w= h= float=none]

Twijfel
Het enige foute antwoord was op een vraag over een fitnessoefening: bij welke oefening train je de triceps brachii ook? Ik weet nog dat ik twijfelde bij het antwoord. Ik twijfelde tussen ‘shoulder press’ en ‘lat pull down’. Ik koos ‘lat pull down’, het had ‘shoulder press’ moeten zijn. De triceps (achterkant armen/armstrekker) gebruik je, omdat je bij deze oefening je armen strekt.  Bij de ‘lat pull down’ buig je je arm, dus gebruik je je biceps brachii (je armbuiger). Ik wist het antwoord dus eigenlijk wel. Na ja, een 10 was ook wat overdreven geweest. 😉 En het onderdeel fitnessapparaten was ook niet mijn favoriet. Veel interessanter vond ik ‘trainingsleer’, ‘inspanningsfysiologie’, ‘anatomie’ en ‘voeding’.

Brandstof aanvullen
Oké, ik ben er nog niet, want op 8 maart volgt het praktijkexamen en daarna ga ik door voor fitnesstrainer B. Dat is echt op personal training gericht en is een verdieping van de nu getoetste kennis. Maar voor nu mag ik best even in de ‘herstelmodus’ en bijtanken met wat koolhydraten. 😉

De Groene 4 Mijl: Alleen voor bikkels!

Op zondag 20 januari werd voor de 4e keer de Groene 4 Mijl gelopen. Een mooie loop door natuurgebied de Onlanden aan de rand van Groningen. Omdat het altijd afwachten is wat het weer doet in januari is deze loop alleen geschikt voor bikkels; wordt het modderstampen in de regen of koukleumen op bevroren ondergrond?

[singlepic id=1716 w= h= float=none]

Samen met 9 andere stoere DUO-bikkels durfde ik het aan. We sprongen ons die zondagochtend om 11.30 uur letterlijk warm in het startvak voor een koude editie van De Groene 4 Mijl. Om 11.40 klonk het startschot.
[singlepic id=1733 w= h= float=none]

Oppassen
De Groene 4 mijl is – anders dan de ‘gewone’ 4 Mijl – niet een loopje dat je per se voor een snelle tijd loopt. Uitzonderingen daargelaten, want de snelste DUO-loper was in 27 minuten binnen (Olaf Sloot). Het eerste stuk van de route was meteen al een reden om niet te hard te willen. Eigenlijk wilde je vooral om je heen kijken, de winter had iets moois gemaakt van de Onlanden, maar je moest oppassen waar je je voeten neerzette.

[singlepic id=1712 w= h= float=none]

Chocomel
Gelukkig kon er later weer een stuk over asfalt gelopen worden. Op dit verharde stuk was een drankpost ingericht door de organisatie. De drankpost werd door de meeste mensen overgeslagen: bij de finish wachtte immers warme chocomel. Dat is meteen nog een verschil met de ‘gewone’ 4 Mijl waarbij er na afloop vooral bier gedronken wordt.
Met in de verte de skyline van de stad werd het laatste stuk van de route ingezet. Nog even bikkelen over de bevroren ondergrond tot aan de finish bij de Onlanderij.

[singlepic id=1723 w= h= float=none]

Bikkelstatus verdiend
Er waren bikkels die deze Groene 4 mijl integreerden in een lange duurloop, er waren bikkels die gezellig met elkaar liepen te keuvelen onderweg, er waren bikkels die snel gingen, er waren bikkels die zo sportief waren dat ze iemand anders op sleeptouw namen. Kortom: iedere bikkel liep met zijn eigen doel of intentie, maar 1 ding hadden ze gemeen: ze liepen deze mooie loop uit en hebben hun bikkelstatus dubbel en dwars verdiend!

[singlepic id=1735 w= h= float=none]

Hoe lang is 4 mijl?
Over de afstand was wat onduidelijkheid. 4 mijl is officieel 6 kilometer en 437 meter. Bij de meeste lopers gaf het gps-horloge een afstand van 6,7 kilometer aan. Daarmee was de afstand dus net iets te lang om officieel voor 4 mijl door te gaan. Maar hé, wie klaagt daarover? Des te langer viel er te genieten!

[singlepic id=1721 w= h= float=none]